پوشش زنان ،مسئله اين نيست
قرار است از اول ارديبهشت طرح مبارزه بابدحجابي كه به تازگي به عنوان يكي از زير شاخه هاي اصلي و وظايف ذاتي پليس عنوان شده است در شهر تهران اجرا شود.
طرحي كه سال گذشته هنيز درست در همين ايام كار خود را با ماشين هاي گشت ارشاد وزنان پليس آغاز كرد و اگرچه ناتمام ماند به اعتقاد بسياري از ماموران نيروي انتظامي ومقامات عاليرتبه اين نيرو باعث جلوگيري انتشار بي حد وحصر بي بند وباري وبد حجابي در جامعه شد.
اين دست اقدامات در حالي در دست اجرا بوده وهست كه تا پيش از اين محمود احمدي نژاد بارها در سخنراني هاي تبليغاتي خود البته پيش از انتخابات رياست جمهوري اين مسئله را كه در دولت وي محدوديت هاي پوشش براي زنان ايجاد خواهد شد را با جديت رد كرده و اين شايعات را سخن ناصواب رقيبان خوانده بود.
اما اكنون درماه آغازين سال جديد نيروي انتظامي در شرايطي بار ديگر سخن از برخورد با "پديده بدحجابي" و بد حجابان مي كند كه آنان را در زمره معتادان واراذل واوباش قرار داده وبه قول مدير كل مبارزه با مفاسد اجتماعي اين سازمان پوشش اين افراد عامل ناامني در جامعه است.
گويي اشرار ،دزدان ،معتادان وعوامل جدي ايجاد نا امني در جامعه از چهره آن پاك شده اند و حال نوبت به حجاب و آنان كه رعا يتش نمي كنند رسيده است.
در همين حال از طرفي ديگر احمدرضا رادان رييس پليس تهران بزرگ نيز علاوه بر اين كه زنان بد حجاب را باعث به خطر انداختن جامعه مي داند از تحقيقي نام برده است كه طبق نتايج آن زنان بد حجاب افرادي بي هويت ، بيمار،داراي اختلال شخصيت و... هستند.
اما گفته هاي رييس پليس تهران كه نتايج برخورد با اين پديده ر ا مثبت مي داند مخالفيني هم داشته است.
به عنوان نمونه حداد عادل رييس هفتمين مجلس اگرچه جلو كشيدن چند سانت روسري و آستين از سوي زنان را كار شاقي ندانسته است ، اين برخي دوستان وحتي هم فراكسيوني هاي وي در مجلس هستند كه چنين برخوردي را راه كار اين مسئله ندانسته وبر ضرورت اصلاح فرهنگي تاكيد كرده اند؛ راه حلي كه به اعتقاد سردار رادان چون منطق فرهنگي آن وجود ندارد اقدامي از اين دست هم بي نتيجه است وبرخورد تنها راه ممكن است.
به اين ترتيب در حالي كه هرساله با شدت گرفتن گرماي هوا ورسيدن به دوفصل اول سال برخوردها نيزبا نوع پوشش به خصوص زنان شدت مي گيرد ذكر چند نكته در خصوص اين برخوردهاي موسمي ضروري است.
نخست آن كه بايد از اجرا كنندگان اين طرح پرسيد كه مگردر همين سال گذشته چند نمايشگاه مد ولباس براي زنان از سوي وزارت ارشاد و دولت عدالت طلب بر گزار نشد پس چرا هيچ زني از اين الگوها كپي برداري نكرد؟
چرا اين برخوردهاي فصلي با ميزان حجاب زنان وبه رغم كنترل هاي پليس نتيجه مورد نظر را نداد وماشين هاي سبز گشت ارشاد با دست خالي به پاركينگ هاي نيروي انتظامي باز گشتند؟
اين گونه است كه مي توان چنين استنباط كرد كه برخورد با بدحجابي ولو به صورت چند مرحله اي : ارشادي ،انتظامي وقضايي و با متدهاي كارشناسانه شده در دانشگاه ناجا ثمر بخش نيست .
چرا كه رعايت قانوني ازسر ترس دروني نمي شود وبه محض برداشتن آن قانون دوباره بروز خواهد يافت ضمن اين كه به نظر مي رسد ريشه اين نوع رفتار در جاي ديگري است كه جاي دارد نيروي انتظامي ومسئولان به جاي بررسي آثار برخورد و بيمار رواني خواندن اين افرادآنها را جستجو كنند .
نكته ديگر آنكه با بررسي عملكرد دولتي در اين زمينه و واكنش منفي از سوي افراد جامعه اين امر متبادر مي شود كه الگوهاي دولتي ونسخه پيچي هاي از اين دست نتيجه مثبتي به دنبال ندارد حتي اگر از سوي نمايندگان مجلس وبا نام طرح ولباس ملي باشد.
ودر نهايت اين كه اگر نگاهي كوچك به تمامي كتاب هاي حقوق بشري كه نه، بلكه به برخي از آنها انداخته شود اين مدعا را ثابت خواهند كرد كه نوع بشر در انتخاب پوشش ونوع لباس آزاد است حتي اگر در تهران زندگي كند و زن باشد.
