2006 سال پایان خیلی از دیکتاتورها بود.
سال پایان میلوسویچ ، پینوشه ، نیازف ودست آخر هم صدام !
دیکتاتورها مردند اما نه آن طور که زندگی کرده بودند ؛ زندگی سراسر صدا ،بلوا و فریاد انسانهایی که از دست آنها در امان نبودند .
بلکه مرگی بی صدا !
دیکتاتورها بی صدا مردند تا بار دیگر تاریخ این ارابه متحرک ثابت کند که روزگار هیچ گاه بر وفق مرادشان نخواهد گشت وچرخ های آن ارابه به ناچار از روی اجساد آنان نیز عبور خواهد کرد .
دیکتاتورها می میرند بی آنکه چشمی ودلی جز از دست خودشان برایشان بسوزد.
مرگ انسانها هرچند که خوشایند ودلپذیر نیست اما پایان عمر چنین افرادی که سالهای سال دست خود را به خون هزاران انسان بی گناه آلودند تسلی بخش است به خصوص برای مردمی که زهر وجود آنها را چشیده اند.
آغاز 2007 پایان بسیاری از دیکتاتورها ودیکتاتور مآبان بود باید منتظر ماند ودید که در سال جدید میلادی کدامین دیکتاتورها را بر ارابه مرگ خواهند راند؟شاید...
ای خداوندانِ ظلمت شاد!
از بهشت گندتان ، مارا
جاودانه بی نصیبی باد !
باد تا شبهایِ افسون مایه اتان را من
به فروغِ صد هزاران آفتابِ جاودانی تر، کنم نفرین!
