شانزدهمین روز از نهمین ماه سال نیز رو به افول رفت و انگار نه انگار که در دفتر تاریخ این سرزمین کویری بوده است روزی به نام دانشجو وتاریخی به نام شانزده آذر که در آن حقی پامال شده بود و دانشجویان قربانی !و این قصه تا به امروز هم کشیده شده است .

این شانزدهمین روز از نهمین ماه سال انگار قرار است همیشه مظلوم واقع شود که صفحات تقویم هم باید بر این مظلومیت صحه گذارند و دانشجویان در روز خود هم اجازه ورود به دانشگاه را نیابند که البته این گناه هفتمین روز هفته نیست و خیلی وقت است که دانشگاه محلی شده است برای غیر دانشجو ودانشجویان با کوله بار ستاره و برگه کمیته انظباطی و هزار تهمت و انگ بر دوش ،پشت درهای بسته ایستاده اند ...

قرار بود این روز در تاریخ سندی شود دال برحقانیت دانشجو وافسوس که تنها نشانه ای شد از مظلومیت آن ..

حالا در این سومین سال از حضور دولت مهر ورز دانشگاهی نیست که دانشجویش از مهر مدیران و مسئولان دانشگاه و وزارت فخیمه علوم  آن در امان مانده باشد .

 اکنون از افتخارات رییسان دانشگاهها شکایت از دانشجویان است و دستگاه قضایی تنها به جرم خیالی در ذهن و جرمی اثبات نشده با جویندگان دانش سرزمینش آن می کند که صد رحمت به دشمن!!!

انگارهمیشه قرار بر این است که عکسهایی باشند در این روز که از درون قاب سرد و خاموش خود به تو نگاه کنند وتو آرزوی آزادی آن ها را در دل فریاد کنی .

این شانزدهمین روز از نهمین ماه سال هم چه مظلومانه سپری شد با جای خالی آنان که یادشان همیشه سبز است چه در 209باشند وچه در 305 ویا همدان ،شاهرود ، مازندران ،شیراز و ...

آسمان را سراسر مه گرفته و می بارد مثل دل مردمان این خاک همیشه تشنه...

پشت میله

بر کف زندان

کپه ای زنجیر!!