دیروز سالگرد دوم خرداد بود ،آخرین دوم خرداد خاتمی

آخرین دوم خردادی که می شد به خودت ببالی یا خودت را سرزنش کنی که من ودوستانم یکی از کسانی بودیم که باعث شدیم دوم خرداد دوم خرداد شود  و کسی فراموشش نکرده باشد.

درست هشت سال پیش بود که مردی با بیست میلیون رای مسیر کتابخانه ملی تا کاخ ریاست جمهری را طی کرد و شد رییس جمهور ایران .

امااین آخرین دوم خردادی بود که خاتمی به عنوان رییس جمهورحضور داشت واین شاید برای خیلی هاکه آرزوی جایگاه اورا دارند خوشایند وبرای خیلیهای دیگر ناخوشایند باشد و 

هرچند که آقای رییس جمهور نتوانست از رای مردمی که به او داده بودند حفاظت کند وپاسخ چراهایی راکه در ذهن ودل همه بود بدهد واگرچه هیچ گاه از دلایل همراهی اش با صخره ها وامواجی که مدام برپیکره کشتی اصلاحات وارد می آمد  سخن نراند وهربار به این جمله که"ناگفته هارا خواهم گفت"اکتفا کردو این باعث شد که خیلیها فکر کنند که ((از خم طره تو هم هیچ گشایشی نشد     وه که در ان خیال کج عمر عزیز شد تلف))

اما یک چیز مسلم است و آن این که دل همه مابرای مرد خوش صحبتی که از دیار بادگیرها آمده بود و چهره خندانی داشت ومی خواست کاری کند که شاید پیش از این نکرده بودند وهرچند که پیروز میدان نشد تنگ خواهد شد .