خرداد وتیر هشتاد ودو همیشه برای من یاد آور روزهای تلخی است که حتی گاهی از به یاد آوردن آن روزها هم ابا دارم

روزهای که هر لحظه اش منتظر شنیدن خبر دستگیری دوستی بودیم وچنین هم می شد ..

در آن روزهای تلخ وسیاه پس از آنکه دیگر نتوانستیم جلسات شورای تهران را در انجمن اسلامی دانشگاه تربیت معلم برگزار کنیم به پیشنهاد دوستان پلی تکنیک قرار شد جلسات شورای تهران را در آن دانشگاه برگزار کنیم .

فراموش نمی کنم در آن روزها که تعدادمان از تعداد انگشتان دو دست فراتر نمی رفت و هرروز یکی از تعدادمان کم می شد ؛ اتاق کوچک انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک (امیر کبیر) میزبان ما بود و خدا می داند که بچه های انجمن اسلامی با چه ترفندهایی مارا به داخل دانشگاه می بردند هرچند که مسئول حراست دانشگاه اسامی ما را به همراه نام دانشگاه هایمان از بر بود .

نمی توانم فراموش کنم آن روزها را وروزهای قبل تر و بعدترش را .

روزهایی که برای شرکت در کلاسهای تابستانی انجمن اسلامی به پلی تکنیک می رفتیم واتاق کوچک انجمن پذیرایمان بود، روزهایی که بحث از انسداد سیاسی بود و می خواستیم بشنویم که افشاری چه می گوید روزهایی که...

اما امروز خبر دار شدم که روز گذشته به دستور  ریاست محترم دانشگاه پلی تکنیک آن اتاق کوچک به همراه کتابخانه ونوار خانه اش تخریب شده است

می توانم تصور کنم حیاط دانشگاه را با آن مسجد که دیگر اتاق انجمنی در کنارش نیست ..

درست در روزهایی که سخن از اشغالگران لبنان وفلسطین بر سر زبانهاست و مدعیان اصولگرایی اسراییل  را به دلیل سیاست های اشغالگرانه وعدم تحمل مسلمانان  عامل جنگ ومصیبت درلبنان می خوانند اقدام به چنین عملی این سوال را در ذهن ایجاد می کند که چطور می توان اسراییل را محکوم کرد آن هم در حالی که هرکدام اسراییلی کوچک در درون خود دارند.

اگرچه همه اینها نشان از اراده ای نه چندان پنهان برای محدود کردن فعالیت انجمن های اسلامی دارد و چنین اقدامی شاید آغازی باشد بر تخریب دیگر انجمن ها..

اما این نکته را نباید نادیده گرفت و باید به صاحبان قدرت گوشزد کرد که شاید انجمن ها تخریب شوند اما در درون هریک از اعضا انجمن های اسلامی ،انجمنی وجود دارد که با هیچ بلدوزر وکلنگی تخریب نخواهد شد..